Odszkodowanie w sprawach CHF
Jesteś tutaj: Home \ Blog \ Odszkodowanie w sprawach CHF
kredyt frankowy
13 listopada 2018 - 13:10, dodał: , w Blog, Brak komentarzy

Roszczenia o ochronę dóbr osobistych – nowa koncepcja dochodzenia praw przez „frankowiczów”

Jeszcze kilka miesięcy temu wydawało się, że wystąpienie wobec banku z roszczeniem o naprawienie strat i krzywd spowodowanych przez kredyt frankowych będzie miało charakter precedensowy – tymczasem „Dziennik Gazeta Prawna” informuje, że niektórzy „frankowicze” chcą skierować tego typu powództw do sądu, powołując się – co ciekawe – m.in. na ochronę dóbr osobistych. W związku z tym warto zastanowić się, jakie są szanse na wygranie tego typu sprawy oraz – a raczej przede wszystkim – z jakimi roszczeniami można wystąpić.

Informacje medialne

Z artykułu opublikowanego 7 listopada br. na portalu prawo.gazetaprawna.pl (P. Słowik, Frankowicze ruszają po odszkodowania i zadośćuczynienia) wynika, że zamiarem niektórych posiadaczy kredytów „frankowych” jest skierowanie do sądu powództw o odszkodowanie i zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych przez banki. Naruszenie to miałoby polegać na wywołaniu wielu krzywd w życiu kredytobiorców, przede wszystkim poprzez sprzedaż im kredytów, których niemożność spłaty doprowadziła do stresu i lęku o swoją przyszłość, a w konsekwencji do problemów w życiu rodzinnym i zawodowym. Potencjalni powodowie i ich pełnomocnicy chcą odwoływać się w uzasadnianiu swoich roszczeń do orzecznictwa wypracowanego w stosunku do bezprawnych działań różnego rodzaju firm windykacyjnych, które niejednokrotnie odwoływały się do niezwykle agresywnych praktyk, związanych m.in. z zastraszaniem dłużników.
Warto podkreślić, że w tym samym artykule przywołano opinie prawników kontestujących szanse wygrania procesu wytoczonego na podstawie takiego powództwa, stąd warto bliżej przeanalizować zgłaszane koncepcje.

Roszczenia związane z ochroną dóbr osobistych

Zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1025) dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Jednocześnie ten, kogo dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. Natomiast w razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Ponadto jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych (art. 23 § 1i 2).

W związku z powyżej przytoczonymi rozwiązaniami normatywnymi można wyróżnić trzy przesłanki ochrony dóbr osobistych: istnienie dobra osobistego, zagrożenie lub naruszenie tego dobra oraz bezprawność zagrożenia lub naruszenia. Ponadto należy pamiętać, że ochrona dóbr osobistych ma charakter obiektywny – a więc nie ma tu znaczenia wina sprawcy, czy poczytalność. Jednak w pewnych wypadkach od wykazania winy sprawcy uzależniona jest możliwość skutecznego żądania od niego odszkodowania bądź zadośćuczynienia (P. Księżak, Komentarz do art.24 Kodeksu cywilnego, Lex 2014).
W orzecznictwie ukształtowany jest pogląd, iż przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego człowieka decydują kryteria obiektywne. Miernika pozwalającego na ustalenie, czy do takiegoż naruszenia doszło, należy upatrywać w tzw. opinii publicznej, która jest odzwierciedleniem powszechnie przyjętych i akceptowanych przez społeczeństwo poglądów oraz wzorców, na jakich się opiera (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt I ACa 123/18). Z drugiej jednak strony KC wprowadza domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego, stąd też powód nie musi wykazywać tej okoliczności (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt I ACa 1262/17).

Potencjalne trudności „frankowiczów”

Pomimo tej – w istocie korzystnej dla pokrzywdzonego – konstrukcji ochrony dóbr osobistych, trudno się spodziewać, aby skutecznie można ją było odnieść do sytuacji osób posiadających kredyty denominowane do franka szwajcarskiego. Przede wszystkim konieczne byłoby uznanie przez sąd w odrębnym postępowaniu bezprawności samej umowy kredytu, a przynajmniej niektórych jej postanowień. Dopiero później można by próbować udowodnić, że działanie banku doprowadziło do naruszenia dóbr osobistych – jeżeli chcieć by żądać w związku z tym np. odszkodowania koniecznym byłoby wykazanie także winy. Niestety niezwykle trudne do udowodnienia jest, że działania banku w takich przypadkach było nakierowane właśnie na naruszenie jakiegokolwiek dobra osobistego. Biorąc pod uwagę możliwe koszty takiego procesu, dużo bardziej zasadne wydaje się skorzystanie z innych metod dochodzenia swoich praw przez osoby poszkodowane kredytami frankowymi.

About author:

Comments are closed here.

Kalendarz

Grudzień 2018
P W Ś C P S N
« Lis    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31