Cesja – polisolokaty
Jesteś tutaj: Home \ Blog \ Cesja – polisolokaty
wierzytelność, cesja praw, polisa
29 października 2018 - 13:18, dodał: , w Blog, Brak komentarzy

Przy przejęciu polisolokaty należy zachować szczególną ostrożność

Cesja, czyli przelew wierzytelności na inny podmiot, znana jest co najmniej od czasów rzymskich. Również współczesne systemy prawne, praktycznie powszechnie, przyjmują instytucje cesji. Zresztą obrót wierzytelnościami jest dziś ważnym elementem wielu rodzajów działalności gospodarczej, w tym ubezpieczeniowej. Stąd też – biorąc pod uwagę, że polisolokaty sprzedawano w oparciu właśnie o umowę ubezpieczenia – niejednokrotnie są one przedmiotem obrotu. Jednak zarówno cedent, jak i cesjonariusz powinni liczyć się z pewnymi konsekwencjami przelania wierzytelności z tytułu polisolokaty. Te z kolei związane są przede wszystkim z konkretnym kształtem łączącej strony umowy.

Cesja wierzytelności w świetle Kodeksu cywilnego

Zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1025) wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania (art. 509 §1). Jednocześnie wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (art. 509 §2). W tej perspektywie normatywnej jasne jest, że cesja jest umową, na mocy której dotychczasowy wierzyciel (cedent) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej. Stąd też czynność te nie może zostać dokonana jednostronnie, a do jej ważności konieczne jest złożenie zgodnych oświadczeń woli cedenta i cesjonariusza (G. Kozioł, Komentarz do art.509 Kodeksu cywilnego, Lex 2014). Aby wierzytelność mogła być przedmiotem przelewu, musi być w dostateczny sposób zindywidualizowana poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika. Oznaczenie wierzytelności to wskazanie stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Elementy te w momencie zawierania umowy przelewu powinny być oznaczone lub przynajmniej oznaczalne. Natomiast do chwili przejścia wierzytelności z majątku zbywcy do majątku nabywcy winno nastąpić dokładne sprecyzowanie pozostałych elementów stosunku zobowiązaniowego, w ramach którego istnieje zbywana wierzytelność (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 7 marca 2018 roku, sygn. akt V ACa 277/17).

Jednocześnie, co jest kluczowe w kwestii cesji wierzytelności, osoba trzecia (cesjonariusz) w następstwie zawarcia umowy miejsce wierzyciela w stosunku zobowiązaniowym, z którego wynika objęta przelewem wierzytelność. Ma on takie same prawa i obowiązki jak dotychczasowy wierzyciel. Jednocześnie w żaden sposób nie zmienia się charakter wierzytelności, która została przelana (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 roku, sygn. akt I CSK 472/17).

Przejęcie polisolokaty jest możliwe, ale nie zawsze opłacalne

W tej perspektywie nie budzi żadnych wątpliwości, że cesja wierzytelności wynikającej z umowy polisolokaty jest możliwa. Oczywiście, co zostało powyżej podkreślone, do skutecznego dokonania czynności przelewu takiej wierzytelności konieczne jest odpowiednie zindywidualizowanie stosunku prawnego mającego być przedmiotem cesji, jednak w przypadku polisolokat nie sprawia to większej trudności. Natomiast przedmiotem pogłębionej refleksji, zwłaszcza w optyce często podkreślanych kontrowersji związanych z tym produktem, powinna stać się ekonomiczna opłacalność tej transakcji.

Podmiot, który wstąpi w stosunek umowy polisolokaty będzie ponosił wszelkie skutki łączącej jego poprzednika prawnego umowy. Stąd też to na cesjonariuszu spocznie konieczność ewentualnego dochodzenia swoich praw z tytułu nieprawidłowości, jakie często wiążą się z takimi stosunkami prawnymi (zwłaszcza w zakresie opłat za likwidację polisolokaty). Poza tym stroną takiej umowy mogli stać się nie tylko konsumenci. Przejmowanie praw przedsiębiorcy wynikających z tytułu polisolokaty może szczególnie utrudnić ewentualne dochodzenia praw przez nabywcę będącego konsumentem. Jak stwierdził Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 listopada 2016 roku, sygn. akt VI ACa 1349/15, jeżeli umowa polisolokaty została pierwotnie zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a pozwanym ubezpieczycielem, a zatem pomiędzy dwoma podmiotami gospodarczymi. W związku z tym nie znajduje do niej zastosowania kontrola abuzywności postanowień, gdyż dotyczy ona jedynie obrotu konsumenckiego (umów zawartych z konsumentami w rozumieniu art. 221 Kodeksu cywilnego, a więc kontrahentami niezawierającymi umów bezpośrednio związanych z ich działalnością gospodarczą bądź zawodową). W takiej sytuacji nabycie polisolokaty przez konsumenta nie zmieni nie pierwotnie „zawodowego” charakteru, przez co wyłączonymi stanie się możliwość kontroli abuzywności jej postanowień.

About author:

Comments are closed here.

Kalendarz

Grudzień 2018
P W Ś C P S N
« Lis    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31